Jilid Atas Bab Seratus Empat Terkubur

ทางเข้าของอุโมงค์ลับในภูเขาไร้ขอบเขตมีเพียงคนเดียวที่ก้มตัวเข้าไปได้ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นอุโมงค์ที่หนูตัวนั้นขุดขึ้นมาเอง จึงรับประกันไม่ได้ว่าความสูงตลอดทางของอุโมงค์คดเคี้ยวนี้จะคงที่เสมอไป บางช่วงสูง บางช่วงต่ำ ช่วงที่สูงที่สุดก็เพียงระดับที่คนต้องก้มตัว ส่วนช่วงที่ต่ำที่สุดนั้น เยี่ยนฮวาและพรรคพวกต้องคลานไปข้างหน้า

เข้าได้ทีละคน แถมยังต้องคลานไปด้วย ยิ่งทำให้ความยากลำบากของศิษย์สำนักหยกงามที่ต้องเดินทางไปด้วยกันเพิ่มขึ้นไปอีก เดิมทีคิดว่าแสงที่ลอดมาตามทางคงพอช่วยส่องสว่างในอุโมงค์นี้ได้บ้าง แต่เอาเข้าจริงแล้ว ทฤษฎีก็ยังสู้การลงมือจริงไม่ได้ แสงเพียงเส้นเดียวจะมีความสว่างได้สักเท่าไร ทว่าจุดสำคัญยังไม่ใช่เรื่องนั้น จุดสำคัญคือเบื้องหลังของแสงแต่ละเส้น ล้วนยืนยันได้ว่าเป็นแสงที่ลอดมาจากทางแยกในอุโมงค์

นั่นหมายความว่า เดิมทีคณะเดินทางที่เป็นกลุ่มกลับต้องแยกย้ายกันอีกครั้ง เพราะพบทางแยกในอุโมงค์นี้ ผู้ที่อาวุโสกว่าอย่างหงหวงรู้ตัวดีว่าไม่อาจฝืนเกินไป เขาจึงไม่อวดเก่ง เพียงปรึกษากับซ่งจื่อฉือว่า “ศิษย์น้องจื่อฉือ เมื่อเจอทางแยกเช่นนี้ ท่านเห็นว่าควรส่งคนไปตรวจสอบต่อหรือไม่”

ซ่งจื่อฉือคลานอยู่ด้านหลังหงหวง พวกเขามาถึงบริเวณแสงแรกแล้ว จึงเข้าใจความหมายของหงหวง “ทางแยกนี้น่าจะเชื่อมไปยังส่วนต่าง ๆ ของอุโมงค์ เช่นนั้นพวกเราก็แยกกันไปตามทางเถอะ”

ดังนั้นการจัดกลุ่มในตอนนี้จึงเป็นไปอย่างสุ่ม เพราะในเมื่อทุกคนกำลังคลานไปข้างหน้า ก็ไม่อาจเลือกจับคู่กันตามใจได้

“คนหน้าและคนหลังจับคู่กันเอง หากมีเรื่องใดให้ใช้การถ่ายทอดเสียงบอกกัน” ด้านหลังซ่งจื่อฉือเป็นศิษย์ชายคนหนึ่ง ส่วนด้านหลังของเยี่ยนฮวาคือฉินซู๋ เฉินจื่ออวี้จงใจเข้าอุโมงค์เป็นคนสุดท้าย จึงไม่มีใครอยู่ด้านหลัง นับว่าได้ดังหวัง

จุดที่แสงแรกส่องเข้ามาคือทางแยกด้านซ้าย ซ่งจื่อฉือกับอีกคนจึงเลี้ยวเข้าไปก่อน ศิษย์สำนักหยกงามที่เหลือยังคงคลานต่อไป จนถึงแสงที่ห้า พวกศิษย์สำนักหยกงามเหล่านี้ก็ถูกแบ่งพอดี และเฉินจื่ออวี้ก็สมใจได้เข้าไปยังทางแยกของแสงที่ห้าตามลำพัง

เยี่ยนฮวาจับคู่กับใครก็ไม่เป็นไร และฉินซู๋อยู่ด้านหลัง นางจึงไม่เห็นท่าทางของนางในตอนนี้ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร ทว่าตอนนี้จำเป็นต้องร่วมมือกัน จึงได้คลานไปข้างหน้ากันคนละหนึ่งคน จนเข้าไปถึงทางแยกที่สาม

ยิ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์ เยี่ยนฮวายิ่งพบว่าแสงที่นี่น้อยลงเรื่อย ๆ อีกทั้งเพราะนางไม่รู้ว่าอุโมงค์ที่แยกออกไปเหล่านี้จะมุ่งไปทางใด การคลานไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายจึงทำให้นางเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า

ส่วนฉินซู๋ที่ตามมาด้านหลังก็เหมือนจะมีอาการเช่นเดียวกับเยี่ยนฮวา นางเริ่มหวั่นใจอยู่บ้าง จนกระทั่งอุโมงค์แขนงนี้มืดสนิท นางจึงอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “น้องสาวอาเตี๋ย ที่นี่มืดสนิท และก็ไม่รู้ว่าจะไปถึงที่ใด ข้าว่าเราแค่กลับไปก่อนดีไหม”

แต่เยี่ยนฮวาคิดว่า เพราะไม่รู้ว่าอุโมงค์ที่แยกออกไปจะไปถึงที่ใด พวกนางจึงยิ่งต้องหาทางออกให้เจอ นางจึงไม่หยุด ยังคลานต่อไป “พี่สาวฉิน เราลองไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ หากยังไม่พบอะไร เราค่อยกลับได้หรือไม่” และยิ่งถ้ากลับไปทั้งที่ไม่พบอะไรเลย เยี่ยนฮวาคิดว่าแน่นอนว่าต้องถูกซ่งจื่อฉือคนนั้นดูถูกจนยับ นางจึงรู้สึกว่าควรพยายามต่ออีกหน่อย

ฉินซู๋จึงทำได้เพียงคลานตามเยี่ยนฮวาต่อไป แต่รอบข้างมืดเกินไปจริง ๆ และข้างหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ฉินซู๋จึงคิดหาหัวข้อสนทนามาให้ตัวเองกล้าขึ้น เพียงแต่เรื่องที่นางเริ่มพูดก็ยังแฝงความตั้งใจส่วนตัวอยู่ไม่น้อย “น้องสาวอาเตี๋ย ที่จริงก่อนข้าจะเข้ามาเป็นศิษย์สำนักหยกงาม ข้าก็รู้จักพี่ซ่งจื่อฉือมาก่อนแล้ว”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจของเยี่ยนฮวาพลันสะดุดวูบขึ้นมา นางเพียงตอบว่า “อ้อ” เท่านั้น แล้วฉินซู๋ก็พูดต่อเองว่า “เขาเคยช่วยข้าไว้ เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของข้า ข้าจึงอยากตอบแทนเขามาตลอด”

อยากตอบแทนเขา จึงคิดจะใช้ตัวเองเป็นการตอบแทนงั้นหรือ เยี่ยนฮวารู้ว่าฉินซู๋ชอบซ่งจื่อฉือ แต่ไม่รู้มาก่อนว่าระหว่างทั้งสองยังมีเรื่องราวเล็ก ๆ เช่นนี้ แล้วเหตุใดนางต้องมาบอกเรื่องพวกนี้กับตนด้วย เพราะเดินคลานในอุโมงค์จนเบื่อเกินไปหรือ

ในใจของเยี่ยนฮวาตอนนี้ไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง อยากจะพูดว่าเจ้าฉินซู๋จะเล่าเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟังทำไม เพียงแต่เยี่ยนฮวารู้ว่า หากนางต่อบทสนทนากับฉินซู๋ นางก็คงพูดไม่หยุดแน่ ดังนั้นเยี่ยนฮวาจึงไม่ตอบ เพียงจดจ่ออยู่กับสภาพของอุโมงค์ในตอนนี้เท่านั้น

และตอนที่ฉินซู๋กำลังจะพูดอะไรต่อ เยี่ยนฮวาก็มองไม่เห็นทางข้างหน้า จึงพุ่งศีรษะชนเข้ากับ “กำแพง” เข้าอย่างจัง ทำไมไปต่อไม่ได้

เยี่ยนฮวาลองใช้มือเคาะกำแพงนั้นอีกครั้ง พบว่ากำแพงหนามาก และไม่เหมือนกำแพงที่ก่อขึ้นชั่วคราว นี่หรือว่าอุโมงค์ในทางแยกนี้ขุดมาได้แค่นี้

ฉินซู๋รู้ว่าเยี่ยนฮวาหยุดอยู่ข้างหน้า จึงถามว่า “เป็นอะไรไป”

“ข้างหน้าไม่มีทางไปแล้ว”

ฉินซู๋ฟังจบก็แอบดีใจ เพราะเดิมทีนางก็อยากย้อนกลับอยู่แล้ว และตอนนี้ก็เพียงได้รับเหตุผลที่ชอบธรรมเท่านั้น “งั้นเรากลับไปกันเถอะ แล้วค่อยบอกเรื่องนี้กับพี่หงหวง”

เยี่ยนฮวารู้สึกแปลกใจที่อุโมงค์ที่แยกออกไปกลับยังมีส่วนที่ไม่ทะลุถึงกัน เช่นนั้นนางจะคาดเดาได้หรือไม่ว่า ทางแยกอื่น ๆ ก็อาจมีสภาพเช่นที่นางพบ นี่หรือว่าจะเป็นความตั้งใจของลัทธิมาร เพื่อป้องกันว่าเมื่ออุโมงค์นี้ถูกค้นพบ พวกเขาจะยังใช้ทางแยกเหล่านี้สร้างภาพลวง ทำให้คนสับสนระหว่างของจริงกับของปลอม

“กลับกันเถอะ” มาถึงตอนนี้ เยี่ยนฮวาคิดว่าได้แต่ย้อนกลับทางเดิมเท่านั้น เพียงแต่ในขณะที่นางคลานตามหลังฉินซู๋อยู่ อุโมงค์กลับเกิดการสั่นไหวขึ้น

หรือว่าจะเป็นแผ่นดินไหวอีกแล้ว ในเวลานี้ กรวดทรายในอุโมงค์เริ่มร่วงหล่นไม่หยุด ศีรษะและร่างของเยี่ยนฮวาถูกก้อนกรวดหินกระแทกหลายแห่ง

“พี่สาวฉิน พวกเรารีบไปเถอะ ไม่อย่างนั้นข้ากลัวว่าอุโมงค์ทั้งหมดจะพังถล่มลงมา”

ฉินซู๋เองก็รีบอยากคลานกลับเช่นกัน เพียงแต่อุโมงค์สั่นอย่างรุนแรงจริง ๆ และคาถาป้องกันตัวของพวกนางก็ใช้การไม่ได้ อีกทั้งทรายหินยังตกลงมาไม่หยุด ทำให้การคลานของพวกนางช้ามาก

เยี่ยนฮวาคลานไปเรื่อย ๆ จนเห็นแสงสว่าง จึงค่อยถอนใจโล่งอก คิดว่าตนคงจะกลับไปถึงทางแยกได้อย่างปลอดภัยเสียที ทว่าเมื่อใกล้จะถึงแล้ว อุโมงค์บริเวณทางแยกกลับพังถล่มลงมาทั้งแถบ แยกนางกับฉินซู๋ออกเป็นคนละฝั่ง และฉินซู๋อยู่ในฝั่งที่ปลอดภัย

“พี่สาวฉิน ช่วยดึงข้าหน่อยได้ไหม” ตอนนี้เยี่ยนฮวาถูกกดทับจนขยับตัวไม่ได้ โชคดีที่มือข้างหนึ่งของนางยังไม่ถูกทับ

เดิมทีฉินซู๋ตั้งใจจะยื่นมือออกไปดึงเยี่ยนฮวา แต่ในเวลานี้ กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวบอกนางว่า อย่าช่วยนาง ปล่อยให้นางตายอยู่ที่นี่เสียเถอะ

“พี่สาวฉิน ได้ยินข้าพูดไหม” เยี่ยนฮวาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฉินซู๋กำลังต่อสู้กับความคิดในใจ นางยื่นมือไปมาหวังจะคว้ามือของฉินซู๋ให้ได้

อย่าช่วยนางเลย ถ้านางตาย ซ่งจื่อฉือก็เป็นของเจ้าแล้ว เสียงหนึ่งยังคงยุยงฉินซู๋เช่นนี้ จนในที่สุดฉินซู๋ก็ค่อย ๆ ชักมือกลับไปอย่างช้า ๆ